ป่วยอ่ะค่ะพี่น้อง...
จากเอนทรี่ที่แล้วก็บอก ว่าเพราะสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง มันเลยป่วย
คราวนี้เป็นหนักถึงขนาดนอนโรงพยาบาลเลยนะเอ้า (ตอนที่นั่งอัพเอนทรี่นี้ก็นอนอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล)
เรามาไล่เรียงเหตุการณ์กันดูดีกว่า...ให้รู้ไงว่าเนี่ย...ป่วยนะ ป่วยหนักด้วย อิอิ
(หาเรื่องอ้อนชาวบ้านเค้าแท้ๆ....
)
เริ่มจากวันอังคารที่แล้ว....
หวานโทรมาบอกว่าเดี๋ยวจะไปห้องสมุดที่มหาลัย ให้พาไปหาอะไรทานแถวๆท่าพระจันทร์ด้วย
พอดีกับที่เอ็มมี่เมสเสจมาว่าจะไปช็อปปิ้งที่ท่าพระจันทร์พอดี
ก็เลยตกลงนัดกันว่าเดี๋ยวไปเดินเล่นแถวๆนั้นกันสามคนก็แล้วกัน 
แต่ตอนเช้ามีเรียนที่รังสิต...ต้องนั่งรถสวัสดิ์ฯไปจากท่าพระจันทร์...ตื่นเช้าหน่อยดีกว่า...เดี๋ยวเผื่อรถติด
ก็นั่งมินิบัสคันประจำ (รถเมล์ปกติมีไม่นั่งอ่ะ นั่งมินิบัสคันเขียวเย้ยนรกมันนี่แหละ เหอๆ) ไปมหาลัยตามปกติ
ฝนเพิ่งหยุดตกด้วย อากาศเลยเย็นๆ มีความสุขมากกกเลยอ่า...
(ไอ้นี่ชอบที่เย็นๆ)
พอมาถึงท่ารถ...ปรากฏอากาศชื้นเกินไป...เหงื่อแตกซิ่กเลยฮ่ะ...แต่อากาศยังคงเย็นอยู่ โอเค ให้อภัย...
ไปถึงรังสิต เข้าเรียน...แอร์ในห้องเย็นประหนึ่งห้องเก็บศพมั่กๆ....มือแข็ง จับปากกาไม่อยู่ เล็บม่วงได้อีก
ตอนนี้นั่งเอาผ้าพันคอมาคลุมหัว โพกหางกันแล้ว
เริ่มเข้าใจอารมณ์ชายปาร์คตอนที่มันชอบแต่งตัวปิดมิดประหนึ่งกองโจรพูโลก็วันนี้....อยากทำแบบนั้นบ้างแล้วแฮะ....ท่าทางมันจะอุ่นพิลึก 
เลิกเรียนตอนบ่ายโมงพอดิบพอดี...หิวข้าว (เช้า) แต่ร้านอาหารร้านไหนๆคนก็เต็ม เลยต่อคิวซื้อชามะนาวกับเอ็มมี่คนละแก้วขึ้นมานั่งดื่มบนรถตู้กลับไปท่าพระจันทร์
หนาวเยือกๆอีกแล้ว...อะไรว๊า? เอาผ้ามาคลุมหัวปิดหูอีกทีก็ได้
พอถึงท่าพระจันทร์....แดดกลับออกซะงั๊น...เปรี้ยงเชียว...
เดินเอาตัวผึ่งแดดเล่นกับเอ็มมี่จนหวานโทรมาจิก (?) ให้ลงไปที่ห้องสมุดได้แล้ว ก็เดินสะโหลสะเหลลงกันสองคน
ตอนนี้เริ่มปวดหัวนิดๆแล้วล่ะ....เหอะๆ
พอลงไปห้องสมุด แอร์เย็นไปไหนวะคะ....หนาวเอาโล่มากๆ....แต่ก็ต้องยอมทนอยู่ต่อ เพราะหวานจะยืมหนังสือ...ฮืออ...หนาวนะ แต่ก็ต้องทน...
โชคดีที่เสร็จไว เลยแทบจะพุ่งออกมาจากห้องสมุด....ตอนนี้มึนหัวมากๆแล้ว...
หวานบ่นหิว อยากไปทานข้าวไข่คนที่ร้าน Aqua Luna ก็เลยเดินๆกันไป...แต่โชคร้าย ร้านปิดซะงั๊น..เลยย้ายมาหาอะไรทานที่ร้านท่าพระจันทร์แทน
อยากบอกว่าตอนนั้นสมองเบลอมากๆแล้ว ดูเมนูแทบไม่รู้เรื่อง คอแห้งผาก ปากขมปร่าไปหมดแล้ว
แต่เกรงใจสองสาวที่มาด้วยกัน จะขอบายกลับบ้านนอนก็ใช่ที่...เอาวะ ทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ (น่าจะ) ดี นิดนุงก็ได้
เลยอดทนสั่งอาหาร แล้วก็นั่งทานไปคุยไป ดีหน่อยที่พอคุยๆไปแล้วเหมือนอาการมันทุเลาลง
ทานกันอิ่ม (คนอื่นนะ ส่วนเรานี่ลิ้นไม่รับรู้รส กระเพาะไม่ย่อยไปนานแล้ว) ก็ตัดสินใจกลับบ้าน ทางใครทางมันดีกว่า เพราะก็เย็นอยู่ เดี๋ยวรถจะติดซะเปล่าๆ เรายังมีคลาสที่เอยูเอรอคอยอย่างใจจดจ่อ เหอๆ ส่วนเอ็มมี่ก็บ้านไกล ต้องรีบกลับ
ก็เลยเดินมาขึ้นรถกัน เอ็มมี่แยกไปนั่งปอ. 24 กลับบ้าน ส่วนเรากับหวาน จูงมือกันเดินหา taxi กันอย่างเคว้งคว้างสุดประมาณ....อีตอนที่อยากได้รถนี่ทำไมมันไม่มีมาเลยซักคันฟระ? ทีอีตอนไม่อยากได้นี่เห็นมันขับร่อนกันให้พรึ่บถนน เฮ้อ...
สุดท้าย เดินต๊อกแต๊กไปถึงท่าช้าง...เพื่อโบกสามล้อมาได้หนึ่งคัน...ในราคาค่าจ้างที่แพงกว่า taxi ประมาณสามสิบบาท...
แต่เอาวะ....ดีกว่าหารถไมได้เลย...ยอม...
ก็นั่งกระตุกๆๆๆ เด้งๆๆๆๆ ตามแรงกระแทกของโช๊คอัพรถสามล้อไปจนถึงเอยูเอ....โฮ่ย...ตอนลงรถได้นี่ดีใจมากๆ...เพราะพี่แกขับรถเขย่าจนเกือบคายของเก่าออกมาหลายรอบสุดๆ 
พอเข้ามาเรียนในคลาสเอยูเอ...เอาแล้วครับ...ตัวร้อนฉ่าๆจนรู้สึกเลยว่าตัวเองเปล่งไอร้อนออกมาได้
นั่งเรียนแบบไม่มีสติ....พี่ๆน้องๆในห้องก็ไล่กลับบ้านกันใหญ่...
แต่ไม่ได้อ่ะ วันเสาร์มี Exit test ถ้าวันนี้มีติวแล้วเผลอกลับไปก็ซวยดิ เลยนั่งหน้าด้านหน้าทนเรียนต่อ (อย่างงงงวย ไร้สติ)
สุดท้าย Dave ก็เอาข้อสอบ Reading มาติวจริงๆด้วย....
แต่ขอโทษ....ไข้ขึ้นแบบไม่ไหวแล้ว สุดท้ายก็เอามันมานั่งมอง....มอง มอง....แล้วก็มองเฉยๆ....
จนเบรกห้านาที...ถึงได้มีสติขึ้นมานิดนึง...
ไม่ไหวอ่ะ เดินไปล้วงคออาเจียนดีกว่า...เผื่อจะดีขึ้น
ก็เดินโผเผเกาะผนังตึกไปจนเกือบถึงห้องน้ำ....พอดีว่าอาการแทรกซ้อน...โรคนางเอก (?) มันเข้ามารุกรานจู่โจมซะก่อนนี่สิ
เดินๆไป จู่ๆก็ตาพร่ามัว หน้ามืด แข้งขาอ่อนเปลี้ย ไม่มีแรงซะอย่างนั้น...วูบๆจะล้มไปเฉยๆ
จู่ๆฮีโร่ (??) ที่ไม่ใช่ยองอุง แจจุง (มุขแป๊กได้อีก) ก็วิ่งถลามาดึงตัวเอาไว้...
ใครวะ?? มาดึงกรูเอาไว้ซะแน่นเลย...เจ็บอ่ะ กรูไม่ได้จะล้มหัวทิ่มหัวตำไปนะ แค่ต้องมีหลักให้ยึดเฉยๆว๊อย...
อ้อ...ไอ้คุณน้องภูมินี่เอง...มันหาเรื่องเนียนกอดกรูรึเปล่าวะ? รัดแน่นไปแล้ว....เจ็บบบ!!!!
ภูมิโวยวายอะไรไม่รู้...ฟังออกแค่ว่า ไหวมั๊ย? กลับบ้าน โรงพยาบาล อะไรนี่ล่ะ....แล้วมันก็พยายามจะช่วยพยุงอย่างสุดความสามารถ
แต่ท่าทางวิชาปฐมพยาบาลมันต้องตก ไม่ก็ติดเอฟแน่ๆ...มันประคองได้ทุลักทุเลแล้วก็รัดแน่นจนเจ็บมั่กๆ...
จนตอนหลัง มันทำท่าจะอุ้มพาดบ่าซะอย่างนั้นเลย...เออ..กรูไม่ใช่วัสดุซัมติงนะเฮ้ย...ปล่อยกรูเดินเองเหอะ...
ที่สำคัญ.....เหม็นบุหรี่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แกแอบสูบบุหรี่ตอนพักเบรกใช่มั๊ย? แล้วสูบไปกี่กล่องเนี่ย กลิ่นมันถึงได้ติดตัวจนฉุนกึ้กขนาดนี้?????
ทนไม่ไหวต้องถีบ (เน้น ถีบ) มันออกมา แล้วก็เดินสะโหลสะเหลกลับห้องไปนั่งเรียนต่อ
สรุป...เลยไปไม่ถึงห้องน้ำเลย....เหอๆ โกรธมัน....
เข้ามานั่งทำแนวข้อสอบต่อ ก็นั่งสัปหงก ปวดหัวปวดตาต่อไป....จนเลิกเรียน (สรุปนี่กรูมานั่งป่วยที่เอยูเอทำไมเนี่ย? เรียนไม่รู้เรื่องเลยวันนั้น)
ภูมิมี่ยังคงเดินมาวนๆเวียนๆอยู่รอบๆตั้งแต่ในห้องจนถึงที่รถไฟฟ้า....
ก็รู้ว่าเป็นห่วง ขอบคุณ...แต่เหม็นบุหรี่มากเลยอ่ะ ไม่รู้ว่าเพราะป่วยรึเปล่า กลิ่นมันเลยดูน่าผะอืดผะอมผิดปกติ เพราะปกติแล้วนี่ไอ้กิฟท์ชินกับกลิ่นบุหรี่จะตาย ที่บ้านนี่ท่านน้า ท่านลุง สูบกันทุกผู้ทุกนาย ออกจะชิน
แต่วันนี้ไม่ไหวอ่ะ กลิ่นมันแรงจนอึดอัด จะสำลักตาย ha อยู่แล้ววว....
แล้วก็สำลักจริงๆด้วย...บนรถไฟฟ้า.....สำลักอากาศ แล้วก็หายใจไม่ออก....หนักขึ้นๆเรื่อยๆ
เนื่องจากกลัวคนบนรถไฟฟ้าจะแตกตื่นกับอาการป่วยของตัวเอง (ตอนนั้นก็โดนจ้องมองอยู่แหละ แต่ดันไม่มีใครเข้ามาถามไถ่ซะงั๊น...ได้แค่มอง) เลยตัดสินใจลงที่สถานีถัดไป คือ ศาลาแดง แล้วก็ไปนั่งฟุบพยายามสูดอากาศเข้าปอดหายใจอย่างเต็มความสามารถ...แต่หายใจไม่ออกเลยอ่ะ เหมือนออกซิเจนไม่เข้ามาในจมูกกับปากเลย เจ็บหน้าอกมากขึ้นเรื่อยๆอีกตังหาก
จนทนไม่ไหว โทรไปร้องไห้ไป หอบไป เรียกท่านพ่อมารับโดยด่วน...
พอเจอหน้าท่านพ่อก็สลบ น็อคไปเลยทันที เพราะเจ็บหัวมาก เหมือนโดนใครเอาอะไรมาทิ่มสมอง
รู้สึกตัวอีกที...ก็มานอนเล่นอยู่ที่โรงพยาบาลจุฬาฯ แล้ว...เหอๆ
พี่พยาบาลเจอหน้ากันก็ทักเลย...เจอกันอีกแล้วนะคะ...
นี่คือเข้ามาแอดมิทที่ตึกเดิมกับที่เคยอยู่ตอนผ่าตัดกระดูกใช่ไหม? พี่พยาบาลวอร์ดถึงหน้าคุ้นทุกคนเลยเนี่ย? เอิ๊กๆ
ยังมึนๆหัวอยู่ แต่ดีขึ้นมากแล้ว....หันไปมองนาฬิกาถึงรู้ว่านี่คือวันพุธแล้ว.... หลับข้ามวันกันเลยทีเดียว
คุยๆไป พี่แกบอกว่าเมื่อวานไข้เราสูงถึงสี่สิบกว่าๆแน่ะ....หึย...รอดมาได้ไงฟะเนี่ย?
ก็รอผลตรวจ กับ ผลเลือด ถึงจะบอกได้ว่าเป็นอะไร แต่ที่แน่ๆ...โรคนึงที่เป็นชัวร์ๆเลยคือ หอบ นั่นเอง (มิน่าล่ะ ถึงหายใจไม่ออก)
โทษไอ้ภูมิเลยนะงานนี้...เพราะกลิ่นบุหรี่ที่มันสูบแท้ๆเลย...
ก็นอนๆโรงพยาบาลอย่างทุกข์โศก....เนื่องด้วยไข้ไม่ยอมลดซักที ปวดหัวอยู่ตลอด ทรมานมาก ปวดตา อยากอาเจียนอีก เรียกว่าตายไปเลยอาจจะสบายกว่าก็ได้
ดีหน่อยที่วันเสาร์อาการทรงตัว เลยขออนุญาตคุณหมอกรณีพิเศษออกไปเอยูเอ ไปสอบ Exit test
ไม่รู้ว่าทำได้มั๊ยหรอกนะ....แต่สนุกอ่ะ ทำไมสอบที่มหาลัยมันไม่สนุกแบบนี้มั่งง่ะ???
แต่พอสอบเสร็จ อาการดันกลับมาหนักเหมือนเดิม จากที่คาดว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลในเย็นวันนั้น เลยต้องเลื่อนมาจนถึงวันนี้...
แถมตอนนี้ก็ได้อาการใบ้กิน เพราะเจ็บคอ ไม่มีเสียงอย่างแท้จริง มาเป็นอาการแถมพกอีกหนึ่งอย่าง....นอกเหนือไปจากไข้หวัดใหญ่และหอบหืด
จะพูดจะคุยกับใครก็ไม่สะดวก ทรมานชะมัด
ดีหน่อยที่อันซึทิ้งแลปทอปกับแอร์การ์ดมาให้เล่น ไม่งั๊นขาดใจตาย ผสม เฉาตายแหงๆ ขอบคุณมากมาย จุ๊บๆ
แต่ก็ต้องเจอปัญหาตาแพ้แสงแล้วก็ปวดตาอยู่ ทำให้เล่นคอมเยอะไม่ได้
เพราะงั๊น....ขอตัวไปนอนซมต่อล่ะนะคะ เหอๆ....ปวดตา ไม่ไหวแล้ว
เจอกันวันออกจากโรงพยาบาลค่ะ 
ปล. ที่รับปากจะช่วยติดต่องานให้พี่ลี่ ขอเลื่อนไปก่อนได้ไหม? แบบว่าไม่ไหวแล้ว พูดแล้วไม่มีเสียง ไปติดต่อไม่ได้อ่ะ ยกเว้นเค้าจะฟังภาษามือได้ ขอโทษพี่ลี่จริงๆนะคะ ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ....จะรีบๆหายแล้วรีบๆติดต่องานให้นะคะ
ปล.2 ช่วงนี้มีอะไร ติดต่อทางเมสเสจ และ อีเมลล์ สถานเดียวนะคะ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่รัก...ถ้าโทรมา คุณจะไม่ได้ยินเสียงอะไรโต้ตอบคุณกลับไปทั้งนั้น เพราะคอกรูเจ็บค่ะ....เจ็บมากเลยด้วย....พูดไม่ได้เลยแม้แต่นิดค่ะ โฮฮฮ
#1 By *~นักสืบคิด~* on 2008-02-11 15:15